นายกสภากายภาพบำบัด
กภ.ผศ.ดร.มัณฑนา
วงศ์ศิรินวรัตน์

นายกสภากายภาพบำบัด

 

สาขากายภาพบำบัด
ศูนย์การศึกษาต่อเนื่องฯ
ศูนย์ทดสอบออนไลน์
สมาคมกายภาพบำบัด
สภาวิชาชีพ
แพทยสภา
ทันตแพทยสภา
สภาเภสัชกรรม
สภาการพยาบาล
สภาเทคนิคการแพทย์
สภากายภาพบำบัด
ศูนย์การศึกษาต่อเนื่องฯ
สาขาเภสัชศาสตร์
สาขาพยาบาลศาสตร์
สาขาทันตแพทย์
สาขาเทคนิคการแพทย์





Stáhněte si Adobe Acrobat Reader zdarma !
 
 




คุยกันวันเสาร์ กับนายกสภากายภาพบำบัด : ฉบับเสาร์ที่ 27 สิงหาคม 54
 

Professional Accountability ความรับผิดชอบทางวิชาชีพ

เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เตรียมข้อมูลบรรยายให้นักศึกษาปี 4 เกี่ยวกับเรื่องวิชาชีพ จึงต้องหานิยามศัพท์ของคำต่างๆที่เป็นคุณลักษณะของวิชาชีพ มีคำหนึ่งที่วิชาชีพต้องมีคือ Accountability จึงค้นข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต พบบทความของราชบัณฑิตด้านเทคโนโลยีสารสนเทศท่านหนึ่งชื่อ ดร. ครรชิต มาลัยวงศ์  เกี่ยวกับคำนี้ จึงอยากนำมาแบ่งปันและแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับงานของพวกเรา  ดร. ครรชิต ท่านเขียนไว้ว่า

“พจนานุกรมทั่วไปมักจะแปลคำว่า accountability ว่า ความรับผิดชอบ แต่ความจริงแล้วคำนี้มีความหมายลึกซึ้งกว่านี้มาก เพราะคำนี้ไม่ได้แปลว่าความรับผิดชอบที่เกิดจากการได้รับมอบหมายหน้าที่เท่านั้น แต่ยังหมายถึงความรับผิดชอบอันเกิดจากจิตสำนึกทางด้านศีลธรรม  จริยธรรม  และพรหมวิหารธรรมด้วย

“หากเรามองไปรอบ ๆ ตัวเราทุกวันนี้จะพบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากการขาดจิตสำนึกและความรับผิดชอบส่วนตัวมากเหลือเกิน ไม่เฉพาะแต่เรื่องที่กล่าวถึงข้างต้น แม้แต่ในที่ทำงานของเราเอง เราก็พบเหตุการณ์ที่ไม่น่าเกิด เช่น พนักงานใช้เวลาทำงานในการส่งอีเมล์นัดหมายกับเพื่อน ๆ หรือเปิดข่าวอ่านโดยไม่สนใจกับงานอื่น ๆ ที่ค้างอยู่ นักโปรแกรมเขียนโปรแกรมออกรายงานโดยไม่สนใจเรื่องการสะกดคำให้ถูกต้อง หรือละเลยการระบุหน่วยของข้อมูล พนักงานเว็บไม่สนใจลบประกาศที่หมดอายุออกจากหน้าเว็บ

“มีคำถามว่า เมื่อมีผู้สังเกตเห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ไม่น่าพึงพอใจเหล่านี้ เขาทำอย่างไร

“คำตอบก็คือ ผู้ที่เห็นเหตุการณ์เช่นนั้นอาจจะคิดหรือทำดังต่อไปนี้ 

* ส่ายหน้าด้วยความระอาใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ 

* ไม่ทำอะไรเลย เพราะไม่ใช่เรื่องของตนเอง 

* ไม่ทำอะไรเลย เพราะถึงแม้จะพยายามทำอะไรไป ก็ไม่เกิดผล 

“ ในเมื่อคนส่วนใหญ่คิดเช่นนี้ ก็เป็นธรรมดาที่ปัญหาเหล่านี้ก็จะยังเกิดอยู่ร่ำไป ไม่มีทางแก้ไขได้ การมีจิตสำนึกและความรับผิดชอบส่วนตัวเป็นเรื่องสำคัญ และพอจะมองออกว่า ถ้าพัฒนาให้ทุกคนในหน่วยงานเข้าใจและมี personal accountability ได้จริง การปฏิบัติงานของหน่วยงานก็จะมีผลิตภาพเพิ่มมากขึ้น ผลงานมีคุณภาพมากขึ้น และ ปัญหาในการปฏิบัติงานจะลดลง

“ การพยายามพัฒนา personal accountability นั้น จะต้องเริ่มสร้างที่ตัวเราก่อน จิตสำนึกและความรับผิดชอบส่วนตัวสูงแล้ว เราก็สามารถที่จะขยายผลไปถึงคนอื่น ๆ ได้”

เมื่อสัปดาห์ก่อนหลังจากลงบทความคุยกันวันเสาร์ เรื่อง ความเงียบของเพื่อนใน Facebook ส่วนตัว มีน้องๆนักกายภาพบำบัดหลายคนเขียนความเห็นทั้งส่วนต่อจากบทความ และส่งมาเป็นข้อความส่วนตัวที่คนอื่นไม่เห็น แต่สรุปความได้ว่า มีนักกายภาพบำบัดส่วนหนึ่งรู้สึกเจ็บปวดกับสถานการณ์วิชาชีพที่พวกเราเห็นไม่ตรงกัน โดยมีคนส่วนหนึ่งซึ่งไม่แน่ใจว่าเป็นส่วนใหญ่หรือเปล่า ยังสมัครใจจะทำงานตามคำสั่งของวิชาชีพเวชกรรม โดยให้เหตุผลว่าจะได้ไม่ต้องรับผิดชอบหากเกิดอะไรขึ้นกับผู้รับบริการ 

นี่เป็นเรื่องน่าตกใจและหดหู่มากหากมีนักกายภาพบำบัดจำนวนมากคิดแบบนี้ เพราะหากเป็นเช่นนั้น คงไม่มีประโยชน์ที่จะมีสภากายภาพบำบัด เพราะสภาฯเกิดขึ้นเพื่อดูแลให้ผู้ประกอบวิชาชีพกายภาพบำบัดทำงานเพื่อประชาชนอย่างมีคุณภาพ และจรรยาบรรณวิชาชีพ  และในฐานะที่ทำงานเป็นนักกายภาพบำบัดมานาน

พอควร ก็ไม่เคยรู้สึกว่านอกจากการรับปรึกษา ตัวเองไม่เคยต้องทำตามสั่งใครที่จะทำให้ผู้รับบริการของเราหายดี หรือได้รับบริการที่ดีที่สุด จะมีก็แต่รับส่งต่อหรือส่งกลับให้แพทย์และนักวิชาชีพสาขาอื่นๆก็เท่านั้น

และในฐานะนายกสภาฯ ก็อยากเรียนนักกายภาพบำบัดทุกท่านด้วยความเคารพว่า ความรับผิดชอบทางวิชาชีพของนักกายภาพบำบัด เป็นเรื่องเฉพาะวิชาชีพ หากผู้รับบริการเกิดปัญหาใดๆในระหว่างการรักษาหรือให้บริการของนักกายภาพบำบัด เราคงไม่ได้พิจารณาว่าเขาทำตามคำสั่งแพทย์หรือเปล่า เพราะนักกายภาพบำบัดทำงานนั้นภายใต้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสาขากายภาพบำบัด จึงต้องตัดสินใจและรับผิดชอบการกระทำของตนเองเสมอ

เมื่อย้อนคิดว่า หากเราเห็นนักกายภาพบำบัดทำงานโดยไม่มีความรับผิดชอบทางวิชาชีพ เราจะคิดหรือทำสิ่งที่ดร. ครรชิต มาลัยวงศ์  เขียนไว้ในบทความของท่านหรือเปล่า เราจะ

* ส่ายหน้าด้วยความระอาใจที่เกิดเรื่องเช่นนี้ 

* ไม่ทำอะไรเลย เพราะไม่ใช่เรื่องของตนเอง 

* ไม่ทำอะไรเลย เพราะถึงแม้จะพยายามทำอะไรไป ก็ไม่เกิดผล 

อนาคตและความก้าวหน้าของวิชาชีพของพวกเราอยู่ที่ท่านทุกคนค่ะ 

 เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ไม่ได้เขียนคอลัมน์นี้จึงไม่ได้คุยกับทุกท่าน ขอโทษด้วยค่ะ

กภ.มัณฑนา วงศ์ศิรินวรัตน์

นายกสภากายภาพบำบัด

เสาร์ 27 สิงหาคม 2554

“It’s a funny thing about underdogs; they just don’t know how to quit”

“เรื่องตลกของพวกที่เป็นเบี้ยล่างก็คือ พวกเขาไม่รู้จักเลิกสู้”

* บทความจิตสำนึกและความรับผิดชอบส่วนตัว โดย ดร. ครรชิต มาลัยวงศ์ ราชบัณฑิต http://www.drkanchit.com/general_articles/articles/general_48.html

หากมีข้อคิดเห็น ส่งเมล์มาคุยกันได้ที่ v_mantana@yahoo.com

บทความนี้โพสต์ใน www.facebook.com/mantanaptpt  และ www.pt.or.th/talk-saturday.php

 


 

 


 
  © Copyright Physical Therapy Council, Thailand. All rights reserved. 1998 - 2007